سلام

امروز خیلی دلم گرفته دیگه نه با شعر گفتن ونه شعر نوشتنم

آروم نمیشم احساس میکنم بیشتر از هرموقع از خدا دورشدم احساس میکنم دارم

 دستای پرمهرشو از دست میدم...اما هنوزم وجودشو دستای مهربونشو

که منو دربرابر تمام اتفاق ها محافظت میکنه رو حس میکنم

گاهی از دست خدا ناراحت میشم(امیدوارم خدا منو ببخشه)

اما زود پشیمون میشم وقتی فکر میکنم توی خیلی جاها به طور معجزه آسایی

کمکم کرده خجالت میکشم من خیلی بدم که این همه محبتو نادیده میگیرم و

وقتی یکی از آرزو هام برآورده نمیشه از خدا دلگیر میشم...

خدا خیلی مهربونه قبلا ها فقط میگفتم خدا مهربونه چون این صفت رو مختص خدا میدونستم

اما حالا معنای مهربونیشو میفهمم یعنی این مهربونی رو زمانی احساس کردم که وقتی

یک قدم بشتر طرف خدا گذاشتم اون ده قدم طرفم اومد میتونم یک ادعایی بکنم که تقریبا

بیشتر آرزوهامو خدای مهربونم برآورده کرده...

خیلی دوسش دارم میخوام  از تمام محبتاش تشکر کنم...


ممنون خدای مهربونم بخاطر بخششت دربرابر تمام گناه های روز مره ام...

ممنونم بخاطر محافظتت از گناه کارترین بنده ات...

ممنونم بخاطر اینکه هرموقع خواستم به حرفام گوش کردی...

دوستت دارم...

از طرف بنده گناه کارت؛زینب